Op 9 december 2014 zat ik met een trage internetverbinding in een guesthouse op Koh Phangan en zette ik een Facebook-pagina live. "Zo! de Jack Orange pagina is in de lucht!" schreef ik erbij. "Foto's en film uploaden duurt hier nogal." Tot dat moment bestond die naam niet. Ik was gewoon Jouke, een Amsterdamse horeca-ondernemer die graag draaide.
Drie winters op een eiland
Ik kwam er in november 2014, niet als DJ maar op vakantie. In Amsterdam runde ik toen een tennisclub, draaide ik daar zelf de feesten, en was ik volkomen tevreden als hobby-DJ. Toen vroeg Fubar in Haad Rin of ik wilde draaien. Daarna ging het snel.
Op 16 november schreef ik: "Nog even een boekje lezen, zo naar de opening van Adam Duggins' little Britain, en daarna lekker draaien bij de sunday sessions bij Fubar. Wat een leven.." Acht dagen later: "Off to Fubar for my first Monday Session." Twee vaste avonden per week, in een bar op een Thais eiland, zonder dat iemand thuis het wist.
Ik zou er drie winters achter elkaar terugkomen. In december 2015 postte ik bij aankomst: "The view is still as lovely as ever. Back home!" Dat woord had ik niet bewust gekozen, maar het klopte.
De naam
Daarvoor draaide ik als DJ Erwtensoup. Op 8 december 2014 kwam de pagina Jack Orange online, en een dag later kondigde ik hem aan vanaf het eiland. Waarom precies die naam, en waarom toen - dat vertel ik nog weleens aan de bar. Wat ik wel weet is dat het de naam is waaronder ik bijna twaalf jaar later op een festivalpodium in Roemenie sta.
Het advies dat alles veranderde
Jaren geleden gaf Jos Klaster me een tip: neem al je sets op. "Het went je aan de druk om het in een keer goed te doen, elke keer." Zonder die gewoonte had ik uit die eerste Thaise winter niets overgehouden behalve een vaag gevoel. Op 4 december 2014 postte ik: "First listen of last nights' set @ Fubar from my hammock." Die opnames staan er nog steeds.
Full moon, vier uur 's nachts
Op 6 december 2014 was het volle maan. Iedereen die op Koh Phangan is geweest weet wat dat betekent: Haad Rin loopt vol, het strand verdwijnt onder de mensen. Ik draaide die nacht drie keer. Wat ik er die avond zelf over schreef:
"First set done at Fubar, now from 4-5 on the beach… back to Fubar for a 6 am wake up session. And after that? God knows. What a night!!!"
Een uur op het strand, tussen vier en vijf 's nachts, tussen een set in Fubar en een wake-up session om zes uur. Achttienduizend mensen, schatte ik die nacht zelf. Geen mainstage, geen headliner-slot, geen persfoto's. Gewoon een uur voor een menigte die niet wist hoe ik heette.
Twee weken later, bij de Mer Ka Ba-party: "When you get ready for the mer ka ba party with more than 100 amazing people you know you're in for a special night! A packed Fubar is a dj's heaven!" Honderd mensen. Ik was er net zo blij mee.
Waar ik draaide
In januari 2017 interviewde het lokale magazine Phanganist me, tijdens mijn derde winter. Daarin somde ik op waar het inmiddels van gekomen was:
"After I was asked to play in Fubar in Haad Rin, which is a wonderful little place, things went very quick. From there I was asked to play Sandcastle, Lighthouse, Waterfall, Amsterdam Bar, Chill Up and even Slumber Party hostel, pretty much all over here on the island."
Daar kwamen later The Jungle Experience, The Backyard en Eden nog bij. En een weekend in Haad Yuan waarover ik alleen maar kon opschrijven: "best weekend. Ever."
Wat het eiland me leerde
Op Koh Phangan draai je op een avond voor Israeliers, Duitsers, Thai, Britten en Russen tegelijk. Niemand kent je platen. Je kunt je niet verstoppen achter een genre. Dat dwingt je iets af te leren wat de meeste DJs juist proberen op te bouwen: een handtekening.
Wat drie winters me hebben bijgebracht
- Een set is geen setlist maar een reactie
- Commerciele muziek is geen vies woord, slecht getimede muziek wel
- Honderd mensen in een volle bar zijn moeilijker dan duizend op een veld
- Je publiek onthoudt hoe de avond voelde, niet welke track je draaide
In datzelfde interview zei ik iets waar ik nog steeds achter sta, en wat inmiddels de kern is van hoe ik elke avond opbouw - of dat nu Fubar is, een bedrijfsfeest of een casino:
"I don't have the sound on full whack when people are coming in. You want them to feel at home, have a drink, have a conversation, look around, make the place their own. Then when it gets busier, when heads start to bob, then I will take it up, not before. Less is more. I am there for them, it is not the other way around."
De easter eggs
Het andere dat daar is ontstaan, is een gewoonte die ik nooit meer ben kwijtgeraakt. Ik begon met commerciele muziek draaien, dus ik kijk er niet op neer. Maar ik ga wel actief op zoek naar die ene plaat die iedereen kent en die niemand de afgelopen jaren heeft gehoord. Die stop ik in mijn sets als kleine easter eggs.
Dat werkt op een strand in Thailand. Het werkt ook op een vrijdagavond in Holland Casino, en het werkte in de RAI. Het is geen truc, het is aandacht.
Wat er van over is
De pagina die ik die decemberavond aanmaakte bestaat nog. Twee Fubar-sets staan er ook nog, op hearthis.at: part 1 en part 2. En "A day at the Bay", van dat weekend in Haad Yuan. Ik luister ze zelden terug. Maar ze zijn het bewijs dat het geen verhaal is dat ik achteraf mooier heb gemaakt.
En dat is precies waarom ik dit opschrijf zoals het was. Geen mainstage, geen vijftigduizend man. Een bar in de jungle, twee vaste avonden per week, en een uur op het strand om vier uur 's nachts.
Bijna twaalf jaar later boekt een festival in Roemenie diezelfde naam. Ik weet nog steeds niet helemaal hoe dat is gebeurd. Maar het begon daar.
